Kokornak

Bylina rosnąca dziko na przypłociach i przydrożach. Surowcem leczniczym są korzenie i kwiaty. Starożytni Egipcjanie używali tej rośliny jako odtrutki na jad węży, naparem zaś leczono wrzody i nowotwory. Co więcej, napary z korzeni i kwiatów działają napotnie, moczopędnie, przeciwgorączkowo oraz przyspieszają wystąpienie opóźniających się  krwawień miesiączkowych.

Zioło dostępne w większych sklepach ze zdrową żywnością i sklepach zielarskich. Wchodzi też w skład mieszanek ziołowych.

Dąb szypułkowy w medycynie

Wyciągi z kory dębowej stosuje się w biegunkach nieswoistych, wywołanych przez bakterie, zatrucia pokarmowe, związki drażniące i uszkadzające błonę śluzową przewodu pokarmowego, zwłaszcza jelita grubego. Również w podostrych i przewlekłych nieżytach żołądka i jelit, nawet połączonych z drobnymi krwawieniami; pomocniczo i w skojarzeniu z antybiotykami — w durze brzusznym i czerwonce. Zewnętrznie w zapaleniach jamy ustnej, gardła, na oparzenia I i II stopnia, odmroziny, owrzodzenia żylakowe, zapalenia skóry, żylaki odbytu, egzemy, małe rany i drobne krwawienia. Ponadto w upławach (irygacje), zapaleniu i świądzie sromu (obmywanie), świądzie odbytu (nasiadówki), wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego (lewatywy), w nadmiernym poceniu się i niektórych dermatozach (kąpiele, półkąpiele). Kora dębowa wchodzi w skład mieszanki ziołowej Vagosan, a wyciąg w skład aerozolu Hemostin, natomiast dębianka służy do otrzymywania Tinct. Gallae i do izolowania taniny.

Taninę stosuje się głównie -zewnętrznie, w tych samych przypadkach, w których podaje się wyciąg z kory dębowej, natomiast doustnie stosuje się białczan taniny w biegunce, nieżycie żołądka, małych krwawieniach i w zatruciach pokarmowych.

Dąb szypułkowy

Występowanie. Niemal w całej Europie, w Polsce dość powszechnie na terenach nizinnych.
Surowiec. Kora dębowa (z pni i gałęzi młodych drzew) — Cortex Quercus; równowartościowy surowiec otrzymuje się z dębu bez-szypułkowego — Quercus sessilis, natomiast z dębu galasowego — Quercus infectoria — otrzymuje się dębianki — Gallae — kuliste, patologiczne narośle na liściach.
Główne związki. Kora dębowa zawiera 7,7—9,5% garbników (mieszanina pochodnych pirokatechinowych i pirogalolowych), kwasy fenolowe (m.in. kw. galusowy, kw. elagowy), flawonoidy (m.in. kwercetyna, kwercytryna), trójterpeny (m.in. frydelanol), flobafeny, związki żywicowe. W dębiankach znajduje się ok. 70% taniny.
Działanie. Antidiarrhoicum, antisepticum, antihaemonhagicum.
Wyciąg z kory dębowej zawiera garbniki, które tworzą z białkami nierozpuszczalne w wodzie, trwałe połączenia. Po podaniu doustnym garbniki wiążą się z warstwą nabłonka jelitowego, powodując obniżenie ciśnienia osmotycznego i zmniejszenie objętości komórek, co wywołuje efekt ściągający (adstringens), utrudniający przenikanie wody do światła jelit. Jeżeli czynność jelit jest prawidłowa, to wówczas garbniki powodują zaparcie, natomiast w przypadku biegunki garbniki hamują rozrzedzanie mas kałowych, odwodnienie organizmu i ubytek elektrolitów (antidiarrhoicum). Istotne znaczenie ma działanie bakteriobójcze garbników wobec drobnoustrojów patogennych w jamie ustnej, przewodzie pokarmowym i na skórze (antisepticum). Mogą to być różne bakterie Gram-ujemne i Gram-dodatnie, pałeczki okrężnicy, duru, czerwonki, a nawet prątki gruźlicy, z których wiele jest opornych na działanie antybiotyków. Garbniki unieczynniają również toksyny bakteryjne wytwarzane przez niektóre drobnoustroje. Wymienić także należy korzystne działanie garbników na ściany naczyń włosowatych w przewodzie pokarmowym, polegające na zmniejszaniu ich przepuszczalności, zapobieganiu przenikaniu osocza poza łożysko naczyń i hamowaniu mikrokrwawień z uszkodzonych tętniczek przedkapilarnych, włośniczek i drobnych naczyń (antihaemorrhagicum).

Tanina, którą izoluje się z galasów, jest typowym garbnikiem działającym silnie ściągające na błony śluzowe i skórą o właściwościach przeciwbakteryjnych i przeciwkrwotocznych. Stwierdzono jednak, że tanina stosowana zewnętrznie lub wewnętrznie wywiera niekorzystny wpływ na wątrobę-(nekroza) i chociaż w oparzeniach zmniejsza ból i hamuje częściowo utratę plazmy, jednak nie zapobiega wtórnym zakażeniom, a co ważniejsze, niszczy te fragmenty naskórka, które mogłyby zostać zregenerowane., Również działanie taniny jako antidotum w zatruciach alkaloidami i metalami ciężkimi jest niepewne.

Dieta na trądzik

Szkodliwe jest także oddziaływanie tytoniu i to nie tylko poprzez czynne palenie, ale również i bierne. Składniki dymu tytoniowego z łatwością przenikają do skóry, w skórze są także matabolizowane i kumulowane. Wreszcie skóra jest organem, przez który organizm wydala sporo toksycznych składników tytoniowych. Przebywanie w pomieszczeniach silnie zadymionych doprowadza do rozpuszczania się składników dymu w tłuszczopocie, a następnie do ich resorpcji w głąb skóry. Dym tytoniowy działa drażniąco na skórę, podwyższa stężenie cholesterolu i lipoprotein o małej gęstości w surowicy krwi, zmniejsza ukrwienie i obniża proces oddychania skóry.

Więcej na dieta na trądzik.

Zimna kapiel na gorączke

Wlej do wanny wodę  o temperaturze ciała, a następnie stopnio­wo dolewaj zimną, aż będzie chłodniejsza o 1°C od ciepłoty ciała. Po kilkuminutowej  kąpieli wytrzyj się, załóż ciepłą piżamę ł i wskocz do łóżka.

Dieta dla 20 – latek

- Jedz 4-5 posiłków dziennie w niedużych porcjach. Najlepiej o stałych porach. Spożywaj je powoli, siedząc, dokładnie przeżuwaj. Skup się na jedzeniu, nie czytaj gazety.
- Jeśli masz ochotę na hamburgera, zjedz go raz na jakiś czas, ale zrezygnuj z frytek.
- Nie daj się zwariować – żadnych restrykcyjnych diet! Nie każdy ma genetycznie zapisaną idealną figurę. W Twoim wieku aktywność fizyczna da znacznie lepsze rezultaty niż głodówka. Ćwiczenia i właściwa dieta dla 20 latek uformują doskonałą sylwetkę.

Otyłość brzuszna

Nadmiar tkanki tłuszczowej w okolicy brzucha to patologiczne zjawisko, które lekarze nazywają otyłością brzuszną. Dotyczy 40 proc. mężczyzn. To właśnie otyłość jest przyczyną choroby wieńcowej, bezdechu sennego, nadciśnienia, wysokiego poziomu cholesterolu i cukrzycy. Aby otyłość brzuszna nie przerodziła się jeszcze w otyłość olbrzymią, pomoże zmiana stylu życia i diety. Mniej kalorii, więcej ruchu – to recepta nie tylko na po­prawę sylwetki, ale też uniknięcie wielu groźnych chorób.

Rogowacenie skóry

Grubość skóry jest uwa­runkowana genetycznie, nie mamy więc na nią  wpływu. Rogowacenie ze­wnętrznej warstwy naskór­ka też jest procesem nor­malnym. Czasem jednak odbywa się to zbyt szybko.
Temu nadmiernemu ro­gowaceniu skóry sprzyjają m.in wszelkie zaburzenia hormonalne, np. okresu menopauzy.
Jeśli warstwa rogowa staje się zbyt gruba (naj­częściej dotyczy to właśnie pięt), podczas cho­dzenia może pękać.

Różyczka

Drobna różowa wysypka pojawia się najpierw za uszami i na czole, potem rozprze­strzenia się na całe ciało. Plamki szybko zlewają się ze sobą, skóra ro­bi wrażenie ogólnie zaczerwienionej. Wysypka znika sama po kilku dniach, nie pozostawiając śladu, dłużej może się utrzymać powiększenie węzłów chłonnych. Leczenie nie jest po­trzebne. Zakażenie daje odporność j na całe życie. Zarazić się można dro­gą kropelkową, chory zaraża siedem dni przed pojawieniem się wysypki i do siedmiu dni od momentu jej wy­stąpienia. Najczęściej chorują dzieci między 5. a 15. rokiem życia. Ponad dwa lata temu w kalendarzu szcze­pień obowiązkowych pojawiło się szczepienie przeciwko różyczce w 13.–14. miesiącu życia, więc z czasem za­chorowań będzie coraz mniej. Ponie­waż choroba jest najbardziej niebez­pieczna dla kobiet w ciąży, od kilku lat szczepi się wszystkie dziewczynki w okresie dojrzewania.

Ospa wietrzna

Zanim pojawi się wysypka, dziecko może przez dzień, dwa ile się czuć. Wysypka szybko obejmuje ca­łe ciało, także owłosioną skórę głowy. Poja­wia się rzutami, dlatego chory może mieć jednocześnie czerwone plamki, pęcherzyki z płynem i przysychające pęcherzyki, które wyglądają jak brązowe strupki. Wysypka jest bardzo swędząca, trzeba więc pilnować, że­by dziecko nie drapało krostek, bo może to spowodować pozostanie blizn i grozi bakte­ryjnym zakażeniem skóry. Dlatego koniecz­ne jest stosowanie preparatów łagodzących swędzenie.
Choroba jest niezwykle zakaźna, można na nią zachorować właściwie w każdym wie­ku. Odporne bywają tylko niemowlęta w pierwszych miesiącach życia, jeśli matka chorowała na ospę. Chory zaraża aż do przyschnięcia wszystkich pęcherzyków, dlatego dziecko powinno zostać w domu przez mniej więcej dwa tygodnie, bo w przybliżeniu tyle trwa choroba. Odpor­ność pozostaje na całe życie, choć u nie­których ludzi ten sam wirus może wywołać półpaśca.